Ma na imię Juno. Jest szesnastolatką, której zdarzyło się “wpaść”. Do tego ma rozbrajający akcent i rozwalające teksty. Po niej nie ma już nawet czego zamiatać pod dywan – nikt nie da jej rady. A gra ją nie kto inny, jak dwudziestoletnia Ellen Page. Nie wyobrażam sobie, co musiała zrobić Marion Cotillard, żeby wyprzedzić ją w wyścigu po Oscara dla najlepszej aktorki. Aż chyba obejrzę “Niczego nie żałuję” żeby się przekonać.

Juno to bezsprzecznie najlepsza komedia, jaką widziałem, choć nie wywołuje nieokiełznanych salw śmiechu. To raczej film z kategorii tych, podczas których można się pouśmiechać, zapałać sympatią do głównej bohaterki i krzyknąć “łał, jak fajnie że Amerykanie wymyślili happy end“.

I nie obyło się bez egzystencjalnych mądrości, które jednak w nastrojowej, przyjaznej i ciepłej atmosferze są strawne dla każdego.

Oscar za scenariusz zasłużony. Dialogi rozbrajają, a cała fabuła jest szyta na miarę. Bohaterowie błyszczą oryginalnością i realizmem – Juno jest inna niż wszyscy, jej gach-nie-gach jest uroczym niepozbierańcem, a najlepsza kumpela głównej bohaterki to sztuczna cizia o gołębim sercu.

Serdecznie polecam!

więcej info o filmie